« كه رنگ روزگار با دوام بود « ياد جوانى دراز مدت به خير « كه به سالهاى گذشته از آن جدا شدم « و روزهاى همدمى آن « همانند خوابها بود . » يعقوب بن داود نيز شعرى دارد به اين مضمون : « دنيا را سه طلاقه كن « و همسرى جز آن بجوى « كه دنيا همسرى است بد « كه هر كه با وى در آميزد « اهميت ندهد » مهدى از پس يعقوب بن داود ، فيض بن ابى صالح را به وزارت گرفت . وى مردى بخشنده بود . دبير هادى ، عبيد الله بن زياد بن ابى ليلى بود و نيز محمد بن حميد . روزى مهدى ، ابو عبيد الله را از اشعار عرب پرسيد كه آن را طبقه بندى كرد و گفت : « خردمندانه تر از همه گفتار طرفة بن عبد است كه گويد : « گور ممسك بخيل را « با گور تباهكار گمشده در ملاهى « همانند مىبينم « دو تودهء خاك مىبينى كه بر آن « پاره هاى سنگ نهاده‌اند « مىبينم كه مرگ كريمان را برمىگزيند « و نخبهء مال سختگير بدكار را مىربايد